paarden liegen niet

Vandaag kan ik Dollar makkelijk uit de wei halen, hij loopt niet meer voor me weg. Hij komt weliswaar nog niet enthousiast naar me toe, maar als ik naar hem toe ga blijft hij staan en kijkt naar me. Ik loop naar zijn schouder, vraag hem in te buigen, doe het halster om en neem hem mee.

Ik ga hem longeren in de binnenbak. Er is vanuit de gang een smalle ingang naar de bak, waar de paarden precies tussendoor passen. Ik ga de ingang door en vraag Dollar met me mee. Hij blijft staan. Hmmm. Ik ga weer naar buiten, neem Dollar een stukje mee terug de gang in en vraag hem weer richting het deurtje naar de bak. Hij volgt me bereidwillig. Ik loop in een grote boog naar het deurtje, zodat we er recht voor uitkomen en besteed extra aandacht aan mijn lichaamstaal: ik richt mijn navel in een boog naar voren en de bak in, de heup en schouder aan de kant van Dollar houd ik nadrukkelijk open om extra draw te creeren. Dollar loopt achter me aan en blijft vlak voor de ingang stilstaan. Toch maar niet. Blijkbaar heeft hij moeite met de smalle doorgang en wil hij niet zomaar zonder meer mij daardoorheen volgen.

Tijd voor een andere tactiek.

Ik ga de bak weer uit. Deze keer wil ik proberen wat er gebeurt als ik hem niet naar binnen ‘draw’, maar naar binnen ‘push’.  Ik heb namelijk het gevoel dat hij dan wel zou gaan. Ik laat hem een half rondje om me heen lopen en op het moment dat hij voor de ingang van de bak is wijs ik met de zweep naar zijn schouder om hem te vragen vanuit de cirkel in een rechte lijn verder te gaan. Zonder mankeren loopt Dollar de bak in.

Tijd om erachter te komen wat dit te betekenen heeft. Zou Dollar, met zijn verleden, zich op lastige momenten toch nog meer op zijn gemak voelen wanneer je hem ergens heen drijft, dan wanneer je hem vraagt je te volgen? In ieder geval gaan we dit oefenen!

De eerste dag dat ik iets met Dollar ga doen,  staat hij met zo’n acht andere paarden in de paddock. De kleinere paddocks zijn gereserveerd voor de paarden van de cursisten die langzaam aan het terrein op komen.

Ik ga de paddock in. Een paar paarden komen enthousiast naar me toe. Mag ik? Mag ik? Een paar paarden blijven onverschillig voor mijn komst grazen. Dollar staat bijna achteraan en houdt me in de gaten. Rustig ga ik, langs een paar andere paarden, in een grote boog zijn kant op. Ik weet niet precies wat ik kan verwachten en hoever het op dit moment staat met zijn liefde of haat voor mensen. Als ik vlak bij hem ben, wordt het Dollar teveel. Ik heb mijn antwoord meteen: Dollar steekt zijn staart in de lucht en draaft weg. Gelukkig zijn de andere paarden hier niet heel erg van onder de indruk.

Ik haal diep adem en bereid me voor op een lange sessie, waarbij ik besluit duidelijk te zijn. Ik ben hier voor hem en voor geen ander paard. Dus ga ik me op hem concentreren.

Dollar is blijven staan in de verste hoek van de paddock, toevallig dichtbij de ingang. Als ik zijn richting op ga, draaft hij er weer vandoor, naar een plek zover mogelijk bij de ingang van de paddock vandaan. Dat is duidelijke taal.

Ik loop zijn kant op, maar ik doe dat in een boog naar zijn achterhand. Mijn navel is op de achterhand gericht en ik houd tegelijk mijn heup en schouder aan de linkerkant, waar zijn hoofd is, open. Dollar blijft staan en houdt me in de gaten. Het laatste stukje maak ik bijna zijdelingse stappen richting zijn achterhand en terwijl ik zijn achterhand vraag te wijken, gebruik ik de uitnodigende energie van mijn open zijkant om hem te vragen  zijn hoofd naar me toe te draaien.

Dat was alles wat Dollar wilde weten.

Zonder nog maar een seconde te aarzelen, draait hij naar me toe. Ik ga naast hem staan en vraag door zijn ‘buigknopje’ aan te raken om zijn hoofd in te buigen, zodat ik zijn halster om kan doen. Hij buigt in en laat me het halster omdoen. Zonder problemen en ontspannen volgt hij me de paddock uit.

Dollar is een Arabische ruin van een jaar of 7. Een paar jaar geleden heeft zijn eigenaar hem op Riversong achtergelaten. Letterlijk. Hij zag er geen heil meer in. Dollar heeft slechte ervaringen opgedaan met een vroegere trainer. Wat er precies is gebeurd weten we niet, maar hij heeft een groot litteken op zijn hoofd en de nare gewoonte om zich achterover te laten vallen als hij teveel druk ervaart. Bijvoorbeeld als er iemand op zijn rug zit. Hij heeft weinig vertrouwen in mensen en het is duidelijk dat het veel tijd en moeite zal kosten om hem ervan te doordringen dat er mensen zijn die wel deugen. Een jaar lang heeft Dollar op Riversong gewoond, werd hij alleen maar verzorgd en mocht hij bijkomen en wennen aan een paardvriendelijke omgang.

Twee jaar geleden was ik als working student bij Chris Irwin op Riversong en heb ik een maand met hem gewerkt. Toen ik net met hem begon schreef ik dit over hem: “Dollar heeft het liefst dat mensen aan de andere kant van het hek blijven. Zolang er een hek staat tussen hem en jou, wil hij best naar je toekomen of kijken wat je aan het doen bent. Als je zijn paddock binnenloopt, blijft hij stil staan, verschrikt als een konijn in de koplampen. Hij sluit zich helemaal af, je voelt hoe hij verstijft.”
Vergeleken met hoe hij was toen hij op Riversong kwam, was dit al een hele vooruitgang. Ik kon makkelijk dichtbij hem komen. Eerder wilde hij niemand in zijn buurt hebben, maar dankzij de paardvriendelijke omgang op Riversong begon het langzaam tot hem door te dringen dat mensen niet perse slecht zijn.

Een maand lang heb ik met hem gewerkt en het ging steeds beter. Hij werd minder bang, soms zelfs een beetje brutaal. Zijn ogen werden zachter, opener en hij kon ontspannen als hij aan het werk was.
Op de laatste avond voordat ik vertrok, ging ik nog een keer naar hem toe in de paddock, om afscheid te nemen. Ik wilde mezelf niet aan hem opdringen, dus ik ging op een afstandje van hem zitten. Dollar zag me, liep naar me toe en legde zijn hoofd op het mijne.

Twee jaar later ben ik weer een maand op Riversong. In de tussentijd is er niets met Dollar gedaan – geen tijd, geen prioriteit. Het is vanzelfsprekend dat ik weer met hem aan de slag ga. Bovendien is er iemand die Dollar wil kopen – maar dan moet hij wel eerst getraind zijn. Vlak voor mijn komst is Dollar voor het eerst weer in handen genomen. Ik mag weer verder met hem aan het werk. Hopelijk slagen we erin om hem deze maand voor het eerst iemand op zijn rug te laten accepteren.